21 juni:
We worden wakker in wat ze in een boek zouden omschrijven als een onheilspellende mist. Het is grijs om ons heen en we zien niet eens de overkant meer. We ontbijten rustig en ik ga nog even met de drone vliegen. Het geeft wel leuke beelden in ieder geval, weer eens wat anders.
Als we wegrijden trekt de mist op.
Citytrip: The mini edition
We zijn op weg naar Sündsvall. Een wat grotere stad aan de oostkust. We willen ook wel eens even een stad(je) bekijken en besloten hier maar even langs te gaan. Meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om bij een gas-vul station langs te gaan. Noordelijker in Zweden kon ik ze niet vinden en ik weet gewoon nog niet hoeveel we gebruiken. De koelkast gaat tijdens het rijden op 12v, maar in de nacht toch meestal wel op gas. Hebben dat wel geprobeerd op de accu, maar om dat goed te doen moet er in de toekomst nog een keer iets veranderd worden in de elektra. Dat zijn dingen voor de toekomst, komt nog wel, nu gaat het prima.
In Sündsvall is het even zoeken naar een parkeerplek, maar uiteindelijk staat ie prima. Sowieso voelt het over het algemeen in Zweden best heel veilig. We wandelen door het stadje heen en verbazen ons weer hoe weinig je hier van Corona merkt. Er zijn wel maximum aantallen die een winkel in mogen, maar mondkapjes zie je maar bij een enkeling.
Sündsvall zou volgens verhalen meerdere keren platgebrand zijn en daarna volledig in steen opgebouwd. Het doet ook niet heel erg oud aan, maar op het centrale plein staan wel een paar mooie gebouwen. Het is er gezellig druk. Het helpt dat deu zon zijn best doet om door te breken. We kijken nog even in de kerk en daarna gaan we op zoek naar een bakker.
We hebben de Biskvi leren kennen en proberen die nu op allerlei plekken uit. Het idee is steeds hetzelfde, maar de uitvoering altijd net anders. We zullen nog een keer een aparte blog schrijven over wat typisch Zweedse dingen die we ontdekt hebben de afgelopen tijd. Ook een heerlijk brood gaat mee en dan toch maar even op zoek naar een terras voor een lunch.
We komen terecht op het eerder genoemde plein, bij Bloco. Keuze uit 3 maaltijden en betalen aan de deur. We worden heel erg verrast! Het kost ons slechts 110 kronen p/p (11 euro ongeveer) en het smaakt echt geweldig. De hapjes vooraf al (bonenpaté), maar zeker ook de salade met garnalen en parmezaanse dressing die Noor besteld heeft en mijn gegrilde kip met aardappelsalade en maiskolf vallen goed in de smaak. Water en koffie zitten ook bij de prijs in.
Een bridge, niet THE Bridge
We rijden verder richting Skuleskogen, National Park #19. Dat is het doel van vandaag. De zon is inmiddels helemaal doorgebroken en dat voelt wel heel lekker. We rijden de Högakusten-brug over. Een imposant bouwwerk waar we toch even de tijd voor nemen om te stoppen. Daarna door, want we willen nog een flink stuk wandelen. De laatse kilometers gaan wederom over een onverhard pad. Ziet er best goed uit, maar met kans op regen in de nacht weet ik niet hoe fijn dit is als het nat is.
Gaat #19 lukken?
Rond 16.30u zijn we klaar voor een wandeling. We kijken op de kaart en willen tegen de klok in gaan lopen. Omdat we dan een stukje terug moeten bedenken we ons.
De eerste meters gaan weer over de welbekende planken. Het is hier duidelijk drukker dan in eerdere parken en we komen best wat bezwete mensen tegen. OK, het is zonnig en wel warm, maar zo lastig loopt het niet, toch?
Fout gedacht. De planken houden op en de grond is nattig. Vele wortels weer en deze keer ook flink omhoog klauteren. Het is echt van alles wat en vooral voor Noor is het lastig om uit te vinden wat nou de slimste stappen zijn. We zijn dolblij met de aangeschafte wandelschoenen en wandelbroek. We passeren een prachtig watervalletje en verderop zijn we verwonderd over stranden van stenen die hier lang geleden zijn achter gebleven. 
Als we moeten geloven wat we lezen dan komt het land hier nog steeds 1cm per jaar omhoog. Onder die stenen hoor je het water stromen, maar je ziet het nergens.
Daarna gaat het pad langs een drassig stuk land. En met een vlondertje over het water, of eigenlijk door het water. Eerder genoemde wandelschoenen gaan tot de enkels onder. Denk dat het tijd is voor wat onderhoud.
Dan ineens is het klimmen, best flink omhoog over stevige rotsen, onder een hangend stuk rots door. We zitten nu in een soort kloof en eigenlijk ziet Noortje een beetje op tegen wat er nog komen gaat. En dan stel ik nog voor om even rechtsaf te slaan en een meter of 800 heen en weer te lopen naar een mooi uitzichts. We doen het toch maar, we zijn er nu toch. Goed plan blijkt later, maar er zijn wel wat obstakels te overwinnen. Persoonlijk en op de route. Omhoog klauteren naast een flinke afgrond terwijl je je omhoogtrekt aan een boomwortel? Het moet maar!
Beloning
We komen onderweg gelukkig mensen tegen die bevestigen dat het uitzicht geweldig is. Daar blijkt echt niks van gelogen. Het uitzicht over zee en over de hele omgeving is fantastich. Op zee en in de bergen zie je nog flarden mist, terwijl het over het algemeen gewoon heel helder is en je heel ver kan kijken. We hebben zelfs goed bereik op de top en via Facetime wordt even deze overwinning met het thuisfront gedeeld. We hebben de top van het Slattdalsberget bereikt en staan ruim 200 meter boven zee.
Al te lang stilstaan is er ook niet bij. We nemen dezelfde route terug. Dat is soms wederom goed zoeken wat de beste manier nou is, maar we komen terug op de kruising en gaan dan door op de route die we op de kaart volgen. Oranje volgen we en we moeten straks rechtsaf als we blauw tegenkomen.
Diepe dalen
Nog een klein stuk omhoog en dan kijken we de echte kloof pas in. Je voelt je heel erg klein als je hier loopt. Deze kloof, de Slattdalsskrevan, is ontstaan heel lang geleden door een aarbeving. Je loopt over lastig begaanbare rotsen die nat zijn en waar het donker is . Dat kan ook komen door de tijd waarop we er zijn. Het is inmiddels al 19u en we zijn nog niet eens op de helft. We gokken hoe laat we thuis gaan zijn en even denken we dat het zelfs wel 23u kan worden. Gelukkig wordt het hier niet echt donker, dus dat zou goed moeten komen.
De afdaling na de kloof zet nog even door en het is nog altijd niet heel erg doorlopen. We hebben gelukkig geleerd van eerdere wandelingen en nu genoeg te eten mee. De afslag naar de blauwe route volgt en we gaan steeds verder dalen. Soms over makkelijk te belopen grote, vlakke rotsen, soms weer wat lastiger paadjes. Eigenlijk zijn we er wel een beetje klaar mee, maar teruggaan heeft helemaal geen zin natuurlijk. Dus doorlopen en kletsen, want het bos wordt steeds dichter en we willen geen beren op ons pad tegenkomen (we leerden in een eerder nationaal park dat beren weg gaan van geluid en daarom ietwat hard praten aanbevolen wordt om beren op afstand te houden. Al is de kans op beren überhaupt vrij klein wordt ons verzekerd.)
De laatste loodjes
Uiteindelijk bereiken we de zee en gaat het iets vlakker langs de kust richting de camper. Maar nog steeds zijn er wel wat obstakels te overwinnen. Blubberige paden en lastig begaanbare smalle paadjes. Ineens houdt het pad ook op. Er is een flinke stroom water en hoe we daar overheen komen is even zoeken. Waar zijn de planken als je ze ECHT nodig hebt? We zien het pad richting ingang zuid waar onze camper staat. Het allerlaatste stukje. Maar dat gaat natuurlijk nog stijl even omhoog. Heel fijn, we hebben nog zoveel energie!
Het is uiteindelijk 21.30u als we bij de camper terugkomen. Wandelschoenen uit en op naar een slaapplek die geen kans op gladheid met zich meebrengt. We fantaseren even over een pizza halen, maar dat gaat lastig worden. Alles is al dicht. Wat chips onderweg en een boterham als we een plekje gevonden hebben. Dat was ongeveer 15 minuten rijden en de beoogde plek was bezet. Niet heel erg gek rond deze tijd, dan maar ergens in een hoekje in de haven, hopen dat het mag. Want we willen maar één ding en dat is slapen.
